فولاد پر مقاومت،سبک سازی و بهینه سازی

در سالهای اخیر، سازندگان ساختمان های فولادی بر استفاده از فولادهای پرمقاومت در اعضا و اتصالات ساختمانها تاکید ویژه ای داشتند. پیشرفتهای اخیر در فولاد سازی موجب پیدایش نسل جدیدی از فولادهای پر مقاومت شده است که مشخصات تنش–کرنش آنها با فولادهای سنتی بسیار متفاوت است. فولادهای پر مقاومت کارائی بیشتری در کشش، جوش پذیری، نورد سرد، سختی و مقاومت در برابر پوسیدگی بیشتری نسبت به فولادهای نرمه دارند. این ویژگی ها موجب شده است که فولادهای پر مقاومت در صنایع سازه ای بسیار جذاب جلوه کند. تولید این نوع جدید از فولاد در صنایع فولادسازی، دستاورد موفق علمی در فناوری فولاد سازی بود، علی الخصوص که فرآیند کنترل ترمومکانیکی، مراحل نورد گرم و خنک کردن فولادها را کنترل می کند تاساختار مصالح فولادی بسیار مرغوبتری بدست آید.

ازجمله مزایای فولاد پر مقاومت میتوان به کاهش وزن ساختمان، صرفه جویی در تولید، سهولت نصب و انتقال به محل اجرای ساختمان و فونداسیون کوچکتر اشاره کرد. همچنین المان های سبک و نازک برای ویژگی های معماری ساختمان، طراحی زیبای اعضا و سازه ها بسیار مطلوب می باشند. کاهش مقاطع اعضا منجر به صرفه جویی در استفاده از فولاد در ساختمان شده و در نتیجه می تواند مزایای زیست محیطی را به همراه داشته باشد.

ساخت اسکلت فلزی

خواص مکانیکی و رفتار سازه اي فولاد پر مقاومت و مقایسه با فولاد معمولی

فولاد معمولی،(فولاد نرمه ساختمانی):

این نوع فولاد در رده فولاد با کربن ملایم )مقدار آن حدود 51.0 % الی 5180 % است( قرار دارد و دارای پله تسلیم مشهود بوده که با
علامت St 37 شناخته می شوند و پروفیل های ساختمانی بر اساس آن ساخته شده اند.

فولاد پر مقاومت كم آلیاژ(فولاد كم آلیاژ با استحکام بالا):

این نوع فولادها با افزایش مقادیر ناچیزی آلیاژ نظیر کروم / کلمبیم / مس / منگنز / نیکل / ملیبدن / وانادیم / فسفر به فولادهای
کربن دار بدست می آید. افزایش آلیاژهای فوق باعث ریزتر شدن ساختمان بلوری آهن و در نتیجه افزایش مقاومت آن می شود.
برخی از خواص مکانیکی مهم برای فولاد ساختمانی، تنش تسلیم، تنش نهایی، مدول الاستیسیته، میزان شکل پذیری، جوش پذیری و … می باشد که در جدول زیر به آنها اشاره می شود